برچسب: آمریکا

سناتور آمریکایی جان هیکن‌لوپر در شبکه اجتماعی «ایکس» نوشت: «ما به‌تازگی قطعنامه‌ای را برای متوقف کردن جنگ غیرقانونی رئیس‌جمهور ترامپ با ایران ارائه کردیم.»او افزود:«جان آمریکایی‌ها از دست رفته است. قیمت گاز و کودهای شیمیایی به‌شدت افزایش یافته و ذخایر نظامی ما تخلیه شده‌اند.»او در پایان نوشت: «به این جنگ پایان دهید. همین حالا.»

همزمان با برگزاری نشست سران ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان در جده، گزارش‌ها حاکی است که پیمان دفاعی سه‌جانبه‌ای که قرار است امروز میان این سه کشور امضا شود، به طور رسمی «توافق مکه» (Mecca Agreement) نام‌گذاری شده است.این نشست و پیمان دفاعی سه‌جانبه، پاسخی به بی‌ثباتی عمیق منطقه‌ای، به ویژه پس از حملات به ایران و تشدید تنش‌ها در خاورمیانه است.

در ۶ اوت ۱۹۴۵ [۱۵ مرداد ۱۳۲۴]، ایالات متحده اولین و تنها کشوری شد که در زمان جنگ از سلاح اتمی استفاده کرد؛ آن‌ها یک بمب اتمی را روی شهر هیروشیمای ژاپن انداختند. بر اثر انفجار، حدود ۸۰ هزار نفر مستقیماً جان باختند و ۳۵ هزار نفر دیگر نیز زخمی شدند. دست‌کم ۶۰ هزار نفر دیگر نیز تا پایان سال بر اثر عوارض ناشی از بارش‌های اتمی (گرد و غبار رادیواکتیو) جان خود را از دست دادند.هرچند انداختن بمب اتمی بر ژاپن به جنگ جهانی دوم پایان داد، بسیاری از مورخان بر این باورند که این رویداد جنگ سرد را نیز شعله‌ور کرد.

به ادعای این منابع طرفین بر سر نکات اصلی این پیش‌نویس که شامل ایجاد خط ورودی در نزدیکی ایران و خط خروجی در نزدیکی عمان است، به توافق رسیده و آن را با آمریکا، کشورهای منطقه و مقامات ارشد ایران که هنوز باید آن را تأیید کنند، به اشتراک گذاشته‌اند.

دو منبع آگاه گفته‌اند که ایالات متحده در جریان جنگ با ایران، تقریباً تمام ذخایر جهانی موشک‌های هدایت‌شونده دوربرد خود را مصرف کرده است. به گفته این منابع، آمریکا تقریباً تمامی موشک‌های اتکمز (ATACMS) و همچنین موشک‌های Precision Strike Missile) PrSM) را به کار گرفته است.

واشنگتن بارها در ارزیابی ظرفیت تغییر در ایران و شناخت رهبران جمهوری اسلامی ایران دچار خطا شده و تهران در بسیاری از مقاطع توانسته است از اختلافات داخلی آمریکا و عامل زمان به عنوان اهرم چانه‌زنی استفاده کند.ادعای خشمگینانه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مبنی بر اینکه ایران در تعاملات خود با واشنگتن «به‌طرز باورنکردنی دوگانه رفتار می‌کند»، تازه‌ترین نشانه از دشواری او در درک رقبای ایرانی‌ است. ترامپ خود را استاد شناخت و بهره‌برداری از دشمنانش می‌داند، اما رهبران ایران بارها او را سردرگم کرده‌اند.

ایران باید «مذاکره» را به عنوانِ یک ابزارِ دیپلماتیک (برای کاهشِ فشار) بپذیرد، اما هرگز نباید گاردِ نظامی‌اش را پائین بیاورد. در ژئوپولتیک، وقتی دشمن از مذاکره حرف می‌زند، بهترین زمان برای «تقویتِ بازدارندگی» است. آمریکا در حالِ انجامِ یک بازیِ «دوگانه» است؛ با یک دست «شاخه زیتون» نشان می‌دهد و با دستِ دیگر «شمشیر» را تیز می‌کند. درگیریِ گسترده به نفعِ هیچ‌کس نیست، اما «تنشِ مدیریت‌شده» بخشی از واقعیتِ جدیدِ منطقه است. بازیگرانِ جدید هم فقط زمانی وارد می‌شوند که احساس کنند «موازنه قوا» به هم خورده است. تا وقتی توازنِ وحشت برقرار باشد، قاعدتاً، جنگِ بزرگ رخ نمی‌دهد؛ اما باید برای هر سناریویی آماده بود.

سرمایه‌گذاری عمومی ایالات متحده در تحقیق و توسعه (R&D) به‌طور قابل‌توجهی بهره‌وری در اقتصادهای خارجی را افزایش می‌دهد. یک شوک در تخصیص بودجه تحقیق و توسعه ایالات متحده معادل یک درصد از موجودی سرمایه تحقیق و توسعه فدرال، پس از حدود ۱۲ سال، میانگین بهره‌وری کل عوامل (TFP) در کشورهای خارجی را تقریبا یک درصد افزایش می‌دهد.واکنش بهره‌وری جهانی عمدتا توسط تحقیق و توسعه غیرنظامی هدایت می‌شود، نه تحقیق و توسعه دفاعی. در حالی که تحقیق و توسعه دفاعی در ابتدا برخی اثرات مثبت نشان می‌دهد، واکنش TFP به شوک‌های تحقیق و توسعه غیرنظامی در افق‌های زمانی بلندمدت بسیار پایدارتر است.

تصاویر و ویدیوهای منتشرشده نشان می‌دهد شعله‌های بزرگ آتش که از محل پایگاه‌ها زبانه می‌کشد، به روشنی از داخل خاک عراق قابل رویت است. گزارش‌ها همچنین از شنیده شدن صدای این انفجارها در استان بصره عراق و تأثیرات آن در بخش‌های شرقی کویت حکایت دارند.

مسیر دیپلماتیک، ترامپ را دست کم در حال حاضر از خطرات اقدامات نظامی بزرگ مصون کرده است اما دیپلماسی خطرات خاص خود را دارد، از جمله اینکه ایران ممکن است، تردید ترامپ را دلیلی برای تلاش برای به حداکثر رساندن اهرم فشار خود در مذاکرات بداند. سوزان مالونی، متخصص امور ایران در موسسه بروکینگز گفت: مذاکره برای توافقی که آزادی دریانوردی را حفظ کند، سریع یا آسان نخواهد بود. مشخص نیست که این دولت پهنای باند یا دامنه توجه لازم را داشته باشد.

«ترامپ همواره در طول حیات سیاسی خود ثابت کرده که از حربه تهدید به‌عنوان ابزاری قدرتمند برای مذاکره و امتیازگیری استفاده می‌کند. او پیش از این نیز بارها مواضع بسیار تندی اتخاذ کرده، اما درست در بزنگاه تصمیم‌گیری نهایی، به دلیل محاسبه هزینه‌های گزاف درگیری، از اجرای بخش عمده‌ای از تهدیداتش پا پس کشیده است.بنابراین، آنچه در روزهای اخیر شاهد آن بودیم، نه یک تغییر راهبردی، بلکه صرفاً یک تاکتیک مقطعی است.»

واقعیت آن است که هیچ جنگی صرفاً با شعار و اراده سیاسی اداره نمی‌شود. توازن قدرت، ظرفیت اقتصادی، توان صنعتی و تاب‌آوری اجتماعی، عناصر تعیین‌کننده هر رویارویی بلندمدت هستند. ایالات متحده همچنان بزرگ‌ترین قدرت نظامی و اقتصادی جهان است و بودجه دفاعی آن از کل تولید ناخالص داخلی بسیاری از کشورها، ازجمله ایران، فراتر می‌رود. نادیده گرفتن این واقعیت و تصمیم‌گیری بر مبنای آرزوها یا پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه درباره افول قریب‌الوقوع آمریکا می‌تواند، محاسبات راهبردی را با خطای جدی مواجه کند.

اردن که نفتی ندارد و در میان قدرت‌های بزرگ‌تر منطقه محاصره شده است، دهه‌ها به آمریکا به‌عنوان یک حامی امنیتی و همچنین برای دریافت سالانه حداکثر ۲ میلیارد دلار کمک نظامی و اقتصادی متکی بوده است. اکنون آمریکا بیش از هر زمان دیگری به کمک امان نیاز دارد. فاصله بیشتر اردن از ایران و آمادگی این کشور برای اجازه دادن به پنتاگون جهت استفاده از خاکش، باعث شده است اردن هرچه جنگ طولانی‌تر می‌شود، به شریکی مهم‌تر تبدیل شود؛ به‌ویژه در شرایطی که کویت و دیگر متحدان آمریکا در خلیج فارس نقش خود را کاهش داده‌اند.

جنگ آمریکا علیه ایران همچنین تنش ذاتی میان تلاش قدرت‌های متوسط برای دستیابی به خودمختاری، از یک سو و نیاز و هزینه ائتلاف‌ها، از سوی دیگر، را آشکار کرده است. ائتلاف آنها با آمریکا باعث شد قدرت‌های متوسط خلیج فارس، مانند عربستان سعودی و امارات متحده عربی، به اهداف حملات ایران تبدیل شوند. این ائتلاف برای آنها نقض امنیت و حاکمیتشان را به همراه داشت. از سوی دیگر، خود جنگ باعث شد این کشورها، دست‌کم در کوتاه‌مدت، بیش از پیش به آمریکا وابسته شوند؛ زیرا نیاز آنها به تضمین‌های امنیتی و مشارکت‌های دفاعی قدرتمندتر افزایش یافته و نگرانی درباره ایران عمیق‌تر شده است.

ترامپ : به منظور حفظ منافع آینده جهان و همچنین فراهم شدن زمینه برای «ایرانی موفق و مرفه»، با لغو حمله موافقت کرده است؛ البته به شرط آنکه مذاکرات در کوتاه‌ترین زمان ممکن به توافقی نهایی منجر شود. او همچنین ادعا کرد که اسرائیل نیز از این رویکرد حمایت کرده و در این تعهد با آمریکا همراه است.