برچسب: استراتژی

مسیر دیپلماتیک، ترامپ را دست کم در حال حاضر از خطرات اقدامات نظامی بزرگ مصون کرده است اما دیپلماسی خطرات خاص خود را دارد، از جمله اینکه ایران ممکن است، تردید ترامپ را دلیلی برای تلاش برای به حداکثر رساندن اهرم فشار خود در مذاکرات بداند. سوزان مالونی، متخصص امور ایران در موسسه بروکینگز گفت: مذاکره برای توافقی که آزادی دریانوردی را حفظ کند، سریع یا آسان نخواهد بود. مشخص نیست که این دولت پهنای باند یا دامنه توجه لازم را داشته باشد.

ائتلاف‌ها یا بلوک‌بندی‌هایی که در شرایط سخت و پیچیده و به اصطلاح ژله‌ای شکل می‌گیرند، خیلی قابل دوام نیستند؛ چون امکان دارد که اهداف هریک از بازیگرانی که وارد آن می‌شوند با یکدیگر متفاوت باشد. معمولا در چنین وضعیتی، بازیگران فقط به الزامات شرایط خاصی که وجود دارد تن داده و به این ترتیب، بهم دور یا نزدیک تر می‌شوند.منطقه در حال ورود به یک بی‌نظمی امنیتی جدید است اگر این سطح از مسئولیت ناپذیری در صحنه بین المللی کنترل نشود، منطقه وارد یک بی‌نظمی امنیتی جدید خواهد شد. این جنگ از ابتدا با چهار اشتباه محاسباتی و ساختاری اساسی از جانب آمریکا شروع شد و در طی این پنج ماه نتوانست به اهداف این جنگ گسترده برسد.

باید مراقب بود؛ هیچ‌چیز خطرناک‌تر از رهبری بی‌پروا نیست که در برابر شکست قرار گرفته، چرا که غریزه او اغلب به‌جای عقب‌نشینی، بر عقب‌نشینی‌نکردن و اصرار بر استراتژی شکست‌خورده فرمان می‌دهد.

مرحله دوم جنگ رمضان در روزهای گذشته بازتولید شده و نشانه‌هایی از تخریب و ستیزش پردامنه علیه تاسیسات و نهادهای تاکتیکی ایران مشاهده می‌شود. در این فرآیند بخش قابل‌توجهی از تاسیسات نظامی استان‌های جنوبی کشورمان ایران در معرض تهدیدات و عملیات نظامی فرماندهی مرکزی امریکا موسوم به سنتکام قرار گرفته است.

گزارش‌های جهانی نشان می‌دهند که امروز نزدیک به ۹۰ درصد سرمایه‌گذاری بالادستی در جهان صرفاً برای جبران افت طبیعی تولید میادین هزینه می‌شود. این نرخ افت در میادین کهنسال ایران که در نیمه دوم عمر خود به سر می‌برند، با شدتی بیشتر در جریان است. چرا که حفظ صیانت از این مخازن دیگر با روش‌های سنتی ممکن نیست و نیازمند دکل‌های حفاری مدرن فراساحلی، مدیریت دیجیتال مخازن، و فناوری‌های پیچیده ازدیاد برداشت (EOR) است. یعنی دقیقاً همان گلوگاه‌هایی که به دلیل تداوم تحریم‌ها و محدودیت‌های بین‌المللی قفل شده‌اند.

نسل جدیدی از رهبران ایران، به طور فزاینده‌ای، رویکرد محتاطانه را که مدت‌ها استراتژی جمهوری اسلامی در قبال دشمنانش بود، کنار می‌گذارند. این رهبران که ترامپ آنها را منطقی‌تر خوانده بود، اکنون به جای تکیه بر بازدارندگی و صبر استراتژیک، بیشتر مایل به ریسک کردن و به کارگیری اهرم نظامی، اقتصادی و منطقه‌ای ایران برای شکل دادن به وقایع خاورمیانه هستند.

جهان در آستانه ورود به مرحله‌ای جدید از نظم ژئوپلیتیک قرار دارد؛ نظمی که در آن، کنترل گلوگاه‌های حیاتی و توان مدیریت زنجیره‌های تأمین، بیش از هر زمان دیگری به عامل تعیین‌کننده قدرت تبدیل شده است.

از این موقعیت ممتاز استراتژیک ایران در تنگه هرمز باید هرچه سریع‌تر و بهتر در جهت تامین منافع ملی ایران بهره جست؛ چراکه طولانی شدن جنگ و اقدام محتمل دولت‌های متخاصم برای راه حل‌های نظامیِ هر چند بسیار پر هزینه‌ برای آنها، برای طرف ایرانی هم بسیار مخاطره‌انگیز و سنگین خواهد بود. عقل حکم می‌کند که از این دست برتر ایران در قضیه تنگه هرمز مدبرانه در جهت تامین منافع ملی استفاده کنیم و ناخواسته و از روی احساسات و جزم‌اندیشی خام در دام توطئه‌های شیطانی دولت اسرائیل نیفتیم.

جان مرشایمر تحلیلگر سیاسی آمریکایی و نظریه پرداز برجسته روابط بین‌الملل گفت: ایرانی‌ها دارای استراتژی هوشمندانه‌ای درجنگ هستند و زرادخانه‌های بزرگی از موشک‌ها و پهپادها در اختیار دارند.

مهم ترین تغییر ایران در فاز دوم جنگ، استفاده از موشک های باکیفیت تر، قدرتمندتر و دقیق تر اما در تعداد کمتر است. موشک های خرمشهر ۴ و خیبرشکن با سرجنگی چندتنی و موشک های خوشه ای در امواج اخیر به کار گرفته شدند. با آسیب دیدن سیستم راداری دشمن و کیفیت موشک ها، رهگیری برای سامانه های پدافندی آمریکا و اسرائیل به شدت دشوار است و احتیاج‌ به بارش موشکی برای کور کردن چشم پدافندی دشمن نیست.

تبعات جنگ ایران، شدید و رو به گسترش است و جهان را تغییر خواهد داد. اقدام کلیدی ترامپ این است که راهی برای اعلام پیروزی پیدا کند. اما در رابطه با خاورمیانه، این استراتژی به شدت ریسکی محسوب می‌شود و پیش‌بینی پیامدهای آن از سوی متحدان آمریکا، غیرممکن است.

سرمایه‌داری جهانی، آنجا که منافع حیاتی‌اش اقتضا کند، دست به هر کاری می‌زند. درک این وضعیت خطیر جهانی است که برای همه ما ایرانیان مسئولیت ملی می‌آفریند. این جنگ را نباید دستمایه اختلافات سیاسی ایرانیان قرار داد.مسئله در چارچوب استراتژی‌ها و موازنه بین‌المللی و بسیار فراتر از یک مسئله داخلی است. همه جناح‌های داخلی درون حکومت تردیدی برای مقاومت ندارند. مردم نیز امید است که با وجود همه ناملایمات، صبورانه پای تمامیت سرزمینی‌شان ایستادگی کنند و بدانند که اینان همه ایران و فرهنگ و تاریخ و منابع آن را نشانه گرفته‌اند.

ایالات متحده برای حفظ محاصره تهران به شبکه ‌ای از پایگاه‌ های پراکنده در سراسر جهان، معروف به کمربند استراتژیک دوربرد، متکی است. هدف آمریکا از ایجاد این کمربند استراتژیک دوربرد، ارائه «مدیریت پیشرفته ‌ای است که استراتژی تقویت نظامی و استفاده از قدرت نظامی موجود در منطقه - از نظر جغرافیایی، منطقه‌ای و فنی - را به گونه ‌ای ایجاد کند که با الزامات مرحله بعدی، در صورت تصمیم‌گیری در بالاترین سطح سیاسی در ایالات متحده، برای انجام یک حمله هماهنگ به خاک ایران، همسو باشد.»

در این سند، تهدیدات آمریکا در مقایسه با سند پیشین که در سال ۲۰۲۲ در دوره بایدن منتشر شد، تفاوت‌های قابل ملاحظه‌ای مشاهده می‌شود. یکی از تفاوت‌ها، نگاه کمتر ایدئولوژیک آمریکا به جهان است. نگاه بایدن و دولت او به تهدیدات، جنبه‌های هنجاری و فکری برجسته‌ای داشت و روسیه و چین در محور این تهدیدات قرار داشتند. در سند جدید، اهمیت تهدید هردو کشور کاهش پیدا کرده است. از تایوان، ذکری در سند نیست و مقابله با تهدید چین، از طریق بازدارندگی و تعادل قوا در منطقه اقیانوس هند و آرام برجسته شده‌اند و نه آمادگی برای برخورد نظامی با چین. روسیه نیز وزن تهدید سابق را ندارد.

عربستان سعودی در حال یک تجدید ساختار بزرگ منطقه‌ای است، ‌به طوریکه تلاش برای ایجاد خاورمیانه‌ای یکپارچه با یک اقتصاد دانش‌بنیان پررونق را رها کرده است و مجددا رویکرد قدیمی ضد اسرائیلی و به نفع اخوان‌المسلمین را فعال کرده است. عربستان سعودی حتی هفته گذشته به لابی‌گری با دونالد ترامپ پرداخت تا از حمله احتمالی به ایران خودداری کند.