از ابتدای قرن بیستم تاکنون ۲۵۰ جنگ رخ داده؛ جنگها و فجایعی مانند آنچه در کشورهای مختلف ازجمله سودان، اوگاندا، افغانستان و سوریه اتفاق افتاده است. کودکان بهعنوان آسیبپذیرترین گروه جامعه همواره در برابر هجمههای ناشی از فشارها و مشکلات زندگی قرار میگیرند زیرا عدم توانایی بدنی و فیزیکی آنها و بیتجربگیشان در برابر زندگی، […]
از ابتدای قرن بیستم تاکنون ۲۵۰ جنگ رخ داده؛ جنگها و فجایعی مانند آنچه در کشورهای مختلف ازجمله سودان، اوگاندا، افغانستان و سوریه اتفاق افتاده است.
کودکان بهعنوان آسیبپذیرترین گروه جامعه همواره در برابر هجمههای ناشی از فشارها و مشکلات زندگی قرار میگیرند زیرا عدم توانایی بدنی و فیزیکی آنها و بیتجربگیشان در برابر زندگی، آنان را سخت شکننده و آسیبپذیر میکند. حمایت از کودکان که آیندهسازان جهانند، نیاز به تغییر رویکرد جدی از سوی اندیشمندان و سیاستمداران جهان دارد. اگر بر آن سریم که فردا در صلح و آرامش باشد، باید امروز به آن بیندیشیم زیرا کودک امروز جنگ، سرباز جنگافروز فردا خواهد شد؛ کودکی که با خشونت و بیرحمی بزرگ میشود، این بیرحمی را نسبت به همنوعان خود نشان میدهد.
کودکی که جنگ را تجربه میکند، برای دیرزمانی احساس عدم امنیت میکند و این عدم امنیت به شکلهای مختلف در رفتار او بروز میکند؛ ترس از تاریکی و حیوانات و ترس از قرارگرفتن در موقعیتهای ناآشنا. کودکانی که دچار این علائم شدهاند، تکرار مکرر این حادثه در ذهنشان صورت میگیرد. در نقاشیها و بازیهای این کودکان باز هم این ماجرا تکرار میشود، در کابوسهای شبانهشان، در رؤیاها و تخیلشان. کودکی که در معرض جنگ قرار میگیرد نگاهش به زندگی و جهان دگرگون میشود.
محققان آثار جنگ براینباورند که جنگ، دو نوع قربانی در کودکان دارد؛ قربانیان اول، کودکانی هستند که درگیر جنگ هستند و تصاویرشان از تلویزیونها پخش میشود و گروه دوم، کودکانی هستند که از همین صفحههای نمایش، شاهد جنایات علیه دیگر کودکانند.
بیتردید، جنگ علاوهبر عوارض کوتاهمدت که سلامت جسمی را به خطر میاندازد، عوارض روانی و اجتماعی بسیاری در درازمدت با خود بههمراه دارد و بنابر این عقیده، کودکانی که شاهد جنگ هستند و کودکانی که ساعتها تصاویر کشتهشدگان جنگ را از رسانهها میبینند، حامل دردهای پنهانی خواهند شد که هریک بهگونهای آینده آنها را تحتتأثیر خود قرار میدهد.
کودکان بیسرپرست، گروه دیگری از کودکان قربانی جنگ هستند و بهطور کلی هر کودکی در زمان رشد خود نیاز به والدینی دارد که او را مورد حمایت قرار داده و زمینه رشد جسمی و روحی او را فراهم آورند. این نیاز بهویژه در بعد روحی آن تا سن معینی وجود دارد و در مواقع بحرانی ازجمله جنگ و درگیریهای مسلحانه بسیار شدیدتر میشود.
آثار غیرمستقیم جنگ
آثار غیرمستقیم جنگ شامل خشونتپذیری و خشونتگرایی است. کسی که خشونت میبیند و مشقتی را متحمل میشود بعضا خود در آینده عامل ایجاد خشونت و مشقت میشود زیرا به نوعی، این رفتار برای او مشروعیت پیدا میکند و خود طالب آن میشود. یادمان باشد که فرزند خشونتپذیر امروز، پدر خشونتگرای فرداست.
منبع: گاردین
