برچسب: اوکراین

«هیچ خبری از نظم نوین جهانی نیست و اکنون وارد بی‌نظمی جهانی شده ایم. کافیست نگاهی داشته باشیم به اقدامات روسیه در اوکراین یا اقدامات چین در قبال تایوان و در نهایت نیز نوع برخوردی که ایالات متحده با ونزوئلا انجام داد. همه این‌ها نشان دهنده اوج بی‌نظمی در جهان است. توجه داشته باشید که چین، روسیه و ایالات متحده، سه عضو اصلی سازمان ملل متحد و شورای امنیت سازمان ملل متحد محسوب می‌شوند و قرار است امنیت بین الملل را حفظ کنند. اما حالا خود در حال به هم زدن امنیت جهان هستند.»

سال ۲۰۲۵ در مسیر سیاست بین‌الملل به نقطه‌ای «افشاگر» تبدیل شد؛ نه به دلیل این که بحران‌های بزرگ و تازه‌ای را رقم زد، بلکه به این دلیل که روندهایی را که سال‌ها در حال تکوین بودند تثبیت کرد و آن‌ها را از مرحله احتمال به مرحله واقعیت منتقل کرد. در متن این تحولات، سه عرصه اصلی به‌روشنی ویژگی‌های نظم بین‌المللی کنونی را بازتاب دادند و نشانه‌های آن را برجسته کردند: اوکراین، فلسطین و رقابت فزاینده میان ایالات متحده و چین را بر سر جایگاه رهبری جهانی.

گروه بین‌المللی بحران به سنت هر ساله، در آغاز سال نو میلادی گزارش سالانه خود از 10 مناقشه بزرگ در سال جدید میلادی را که باید رصد کرد، منتشر کرده است. اکوایران این گزارش مفصل را در شش بخش ترجمه کرده که بخش نخست، دوم و سوم آن پیش از این منتشر شده و در ادامه بخش چهارم آن ارائه می‌شود.

مقامات اوکراینی تنها خواستار آن شده‌اند که کنترل نیروگاه هسته‌ای زاپوروژیا به اوکراین بازگردد و همچنین روسیه از بخشی از منطقه خرسون عقب‌نشینی کند تا بندر نیکولایف همچنان برای اوکراین کارآیی داشته باشد.

ترامپ در گفت‌وگوی اختصاصی با پالیتیکو، خود را داور نهایی هرگونه توافق صلح بین اوکراین و روسیه معرفی کرد و در مصاحبه‌ای که خود را نسبت به آخرین پیشنهاد زلنسکی بی‌میل نشان می‌داد گفت عجله‌ای برای تأیید پیشنهاد رئیس جمهور اوکراین نداشت. ترامپ گفت: «او تا زمانی که من آن را تأیید نکنم، چیزی ندارد. بنابراین خواهیم دید که چه چیزی به دست می‌آورد

آمریکا دیگر اروپا را شریک اصلی خود در خاورمیانه نمی‌داند. با ظهور بازیگران منطقه‌ای جدید، به‌ویژه کشورهای حوزه خلیج فارس و همچنین ترکیه، واشنگتن به طور مستقیم با ریاض، دوحه، ابوظبی و آنکارا وارد تعامل می‌شود.حاشیه‌نشینی اروپا حتی در دوران جو بایدن نیز قابل مشاهده بود که تا حد زیادی نیز به‌دلیل عملکرد خود اتحادیه بود. اما در دوران ترامپ، این کنارگذاشته‌شدن به امری غریزی بدل شده و دولت او آگاهانه می‌کوشد اروپا را بیش از پیش به حاشیه براند.

رهبر روسیه در کنفرانس خبری سالانه خود که با یک برنامه تلفنی سراسری با عنوان «خط مستقیم با ولادیمیر پوتین» همراه بود، اعلام کرد که نیروهایش «به طور کامل ابتکار عمل استراتژیک را به دست گرفته‌اند» و تا پایان سال دستاوردهای بیشتری خواهند داشت.آقای پوتین گفت: «نیروهای ما در سراسر خط تماس در حال پیشروی هستند، در برخی مناطق سریع‌تر و در برخی دیگر کندتر اما دشمن در همه بخش‌ها در حال عقب‌نشینی است.»

ولودیمیر زلنسکی رئیس‌جمهوری اوکراین اعلام کرده که کی‌یف آماده است از مطالبه دیرینه خود برای عضویت در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) صرف‌نظر کند؛ مشروط به آنکه در ازای آن، تضمین‌های امنیتی مشخصی از سوی متحدان غربی از جمله ایالات متحده، دریافت کند.

ترامپ سعی دارد از طریق کوتاه آمدن در اوکراین، روسیه را سرگرم کند تا دست از حمایت متحدان جهانی خود بردارد و سپس شروع به تضعیف آنها کند. ترامپ معتقد است روسیه از طریق متحدان منطقه ای خود توانسته از تحریم های مختلف غرب بگریزد و بقای خود را تضمین کند. به همین دلیل، برای تضعیف آن باید مسکو را در تنگنای سیاسی قرار داد و متحدان جهانی اش را از او گرفت. ترامپ همین نقشه را برای چین کشیده و تلاش دارد متحدان و شرکای اقتصادی اصلی او را بگیرد.

جنگ اوکراین اکنون نه با پیروزی کامل روسیه و نه با بازپس‌گیری کامل اوکراین پایان می‌یابد. آینده جنگ به تغییر محاسبات، فشار اقتصادی، تحولات سیاسی و ظرفیت روانی جامعه وابسته است. صلح ممکن است، اما رسیدن به آن ساده نیست و احتمالاً ابتدا به شکل وقفه فرسایشی یا توافق موقت ظاهر می‌شود.تنها زمانی می‌توان صلح واقعی انتظار داشت که طرفین باور کنند که ادامه جنگ هزینه بیشتری نسبت به توافق دارد، جامعه پذیرفته باشد که بخشی از اهداف محقق نشده باقی مانده است، تضمین‌های امنیتی، بازسازی اقتصادی و بازگشت آوارگان فراهم شده باشد. در غیر این صورت، صلح بیشتر شبیه وقفه‌ای موقت خواهد بود که در آن خشونت متوقف شده اما اختلافات اصلی هنوز باقی است.

وضعیت نگران‌کننده در نیروگاه هسته‌ای زاپوریژیا نیز بار دیگر تشدید شده است. در اوایل نوامبر ۲۰۲۵، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی آتش‌بس‌های محدود و هدف‌مندی را میان نیروهای اوکراینی و روسیِ مستقر در اطراف نیروگاه میانجی‌گری کرد. این آتش‌بس‌ها به گروه‌های تعمیراتی اجازه داد تا با درجه‌ای از ایمنی، خطوط حیاتی برق خارجی را که بر اثر درگیری‌های مداوم قطع شده بود، بازسازی کنند. در یک ماه پیش از آن، هم خط اصلی و هم خط پشتیبان برق خارج از سایت از کار افتاده بود و نیروگاه ناچار شده بود برای تأمین برق حیاتی خنک‌سازی راکتورها و حفظ ایمنی، فقط به ژنراتورهای دیزلی اضطراری تکیه کند تا سرانجام در اواخر اکتبر، برق کامل برون‌-سایتی دوباره برقرار شد. با این حال، در ۱۴ نوامبر، نیروگاه اتصال خود به خط اصلی «دنیپروفسکا» را از دست داد و تنها یک خط خارجی ــ خط پشتیبان «فروسپلاونا-۱» در مدار باقی ماند. رخدادی که نگرانی‌ها درباره ایمنی نیروگاه را دوباره تشدید کرد.

روسیه بیش از یک سال تلاش کرده پاکروفسک را تصرف کند و تلفات سنگینی در این مدت داده است.تحلیل‌گران و وبلاگ‌نویسان نظامی اوکراینی تأیید کرده‌اند که روسیه اکنون بخش عمده‌ای از پاکروفسک را در اختیار دارد و نقشه‌های نبرد نیز این موضوع را نشان می‌دهد.پوتین که از پیشروی‌های اخیر در جبهه روحیه گرفته، در هفته‌های اخیر بارها تاکید کرده که ارتش روسیه آماده ادامه جنگ است اگر دیپلماسی شکست بخورد، و گفته است که نیروهایش همچنان در حال پیشروی هستند.

کارولین لویت سخنگوی کاخ سفید اعلام کرد که واشنگتن و کی‌یف پس از مذاکرات ژنو، درباره اکثر بندهای طرح آمریکا برای حل‌وفصل درگیری اوکراین به توافق رسیده‌اند.لویت از «مذاکرات سازنده» میان تیم امنیت ملی رئیس‌جمهوری آمریکا و هیأت اوکراینی خبر داد و گفت: دو طرف توانستند «بندهای» طرح ۲۸ ماده‌ای صلح را مورد بررسی قرار دهند.

تلاش‌ها برای یافتن راه‌حل دیپلماتیک جهت پایان دادن به جنگ اوکراین در چند ماه گذشته روند پیچیده‌ای را طی کرده است. پس از خوش‌بینانه‌های حاصله از اجلاس ماه اوت که در جریانش ترامپ-پوتین در آلاسکا دیدار داشتند، دولت رئیس‌جمهوری آمریکا که از دستیابی به آتش‌بس فوری ناامید شده بود، به تحریم‌های شدیدتر و تهدیدهای نظامی روی آورد. اما اکنون ایالات متحده طرح صلح جدید ۲۸ ماده‌ای به همراه تضمین‌های امنیتی برای اوکراین تعریف کرده، طرحی که کیف را بر سر دوراهی قرار داده و اروپا را سرگردان.

طرح ۲۸ ماده‌ای ترامپ دقیقاً همین اعتراف است؛ اعترافی که با زبان حقوقی نوشته شده تا شکست راهبردی غرب را پنهان کند. این طرح در ظاهر «صلح» را پیشنهاد می‌دهد، اما در واقع ثبت رسمی نتیجه جنگ است. نخستین پیام آن روشن است: آمریکا دیگر حاضر نیست هزینه اوکراین را بپردازد.