برچسب: جامعه

اقتصاد ایران با نرخ فقر ۳۰ درصدی، تورم بالا و رشد اقتصادی ناپایدار همچنان با چالش‌های جدی مواجه است. در حالی که پیش‌بینی می‌شود نرخ فقر در سال‌های آینده کاهش یابد، اما این کاهش بسیار کند بوده و ۴۰ درصد جمعیت همچنان در معرض خطر سقوط به زیر خط فقر قرار دارند.

اقتصاد بر بسیاری از عوامل اجتماعی و فرهنگی تأثیر می‌گذارد. فرهنگ، آموزش، سلامت، امنیت و آزادی اجتماعی، همه تحت تأثیر شرایط اقتصادی قرار دارند. بنابراین، مدیریت صحیح اقتصاد به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین راهکارهای بهبود وضعیت اجتماعی و انسانی شناخته می‌شود.

به قول دکتر شریعتی این محرومیت نیست که حرکت اجتماعی ایجاد می‌کند بلکه احساس محرومیت است. اگر نه در روستایی که همه محروم اند، کسی آزرده نیست، اما وقتی این محرومیت به سطح آگاهی برسد باعث این موضوع می‌شود. یعنی از نظر جامعه شناسی نمایش ثروت می‌تواند حس ناکامی که مادر خشونت هاست را تشدید کند.

اگر ساختارها بهبود پیدا کند اما عاملان دینی نتوانند کار کنند، در ایران آینده‌ای خواهیم داشت که دچار دوگانه دین و سکولاریسم خواهد شد و شاهد دین سرخی خواهیم شد که خشونتگرا است. اما اگر نه عاملان دینی خوب کار کنند و نه ساختار بهبود پیدا کند، در آینده با یک دین سیاه روبه‌رو خواهیم شد که از یک سو دین دولتی است و دین‌زدایی و دین‌گریزی رقم خواهد زد و تداعی‌کننده خشونت و ستم است و امیدوارم چنین نشود چراکه به مثابه تاراج ارزش‌ها و هویت و فرهنگ ما خواهد بود.

شورایعالی انقلاب فرهنگی یکی از نهاد‌های خاص در کشورمان است که تا سال ۱۳۷۶ هیچ قانونی برای فعالیت آن وجود نداشت. این شورا نیز هرچند ریاست آن بر عهده رئیس‌جمهور است و ذیل این جایگاه تعریف می‌شود، اما در عمل رئیس‌جمهور در آن قدرتی ندارد و برای مثال اگر مصوبه‌ای برای گشت ارشاد در آن به تصویب برسد باید آن را امضا کند، چون یک رای دارد.

مکرراً از سوی مقامات عالی ‌کشور در ملاقات با مسئولان کشوری تذکر داده شده است که موضوع حجاب باید‌ از ‌طریق فرهنگی پی‌گیری شود، نه با چوب و فلک؛ ولی تصویب این قانون، خلاف منویات و تذکرات مرجعیت است.

باید جامعه را قانع کنید. قانع کردن زحمت دارد، حرف زدن دارد، فکر کردن دارد، توجیه عقلانی می خواهد. همراهش باید ضوابطی گذاشت که مردم آرام ارام آن را بپذیرند. لذا من فکر می کنم مساله حجاب بیش از آنکه نیاز به قانون داشته باشد احتیاج به قانع کردن داریم. یعنی از رسانه های باید استفاده کرد و به مردم توضیح داد. یعنی راه حل فرهنگی دارد.

سرنوشت این نسل که اکنون به دهه پنجم زندگی خود وارد شده‌اند با وجود فاصله زیادی که با نظام حکمرانی دارند چه خواهد بود؟ و نکته مهم‌تر آنکه بی‌توجهی به وضعیت این نسل، چه عواقبی برای نظام حکمرانی خواهد داشت؟این دو پرسش در میزگردی با حضور مسعود نیلی، اقتصاددان و مریم زارعیان، جامعه‌شناس و به میزبانی محمدطاهری، سردبیر هفته‌نامه تجارت فردا به بحث گذاشته شده است.

متاسفانه در جامعه ما اصل و اساس مفروضات در روابط فردی «عدم اعتماد» است؛ بنابراین باید این پرسش را مطرح کرد که جهان بینی انسان ایرانی و جامعه‌ای که ساخته، چرا مبتنی بر اعتماد ساخته نشده است؟ بنابراین سوال نباید این باشد که چرا اعتماد اجتماعی کاهش پیدا کرده است، بلکه باید بپرسیم چه چیزی در تاریخ و ساخت شاکله جامعه ایرانی وجود داشته و دارد که اساس را به سمت بی اعتمادی و عدم اعتماد برده است.

دولت و حاکمیت باید با مفسدین به طور جدی مبارزه کنند و اجازه ندهند اختلاس و حقوق‌های نجومی در کشور وجود داشته باشد، زیرا حتی یک عضو فاسد هم می تواند دولت را دچار فساد کند

بهشتی را هم باید مانند دیگر شخصیت‌های تاریخ، خاکستری دید و از بزرگنمایی و غلو درباره او خودداری کرد. به همین دلیل می‌خواهیم به بهانه این روز، برخی زوایای زندگی او را با هم مرور کنیم.

«ما یعنی مردم ایران، نه فقط حوزویان یا دانشگاهیان؛ مردم ایران مردمی بزرگ و بزرگ‌زاده‌اند و این ملت بزرگ باید با بزرگواری اداره شود. استاندار یک استان باید در ارتباط نزدیک با مردم آن استان باشد و خواسته‌ها و نیاز‌های آنها را درک کند، نه اینکه تنها به اجرای دستورات بالادستی بپردازد.»

عدم توجه به متقاعد سازی دستگاه‌های مختلف ارزش و اعتبار مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی را دچار خدشه خواهد کرد،‌ اینکه برخی مصوبات این شورا از سوی دستگاه‌ها اجرایی نمی شود بدلیل آن است که در فرآیند تدوین و تصویب این مصوبات هیچ‌گونه مداخله یا مشارکتی نداشته اند تا دغدغه ها و مطالبات خود را بیان کنند.

در میان افرادی که مبادرت به خودکشی کرده‌اند افرادی را نیز می‌توان نشان کرد که بدون آنکه دوره‌های مزمن افسردگی را تجربه کرده باشند مبادرت به خودکشی کرده‌اند. آنچه این افراد را به سوی خودکشی سوق داده است «فقدان تاب آوری در برابر ناکامی» بوده است. گویی به اینان یاد نداده‌ایم که در شرایط پرتلاطم حاصل از شکست شغلی یا عشقی، تحصیلی و ...، هیجان خود را مدیریت کنند و ارزشمندترین سرمایه خویش، یعنی جانشان را به مهلکه نیندازند.»

جوانان در این مملکت رها هستند و کارگزاران و مسئولان و تصمیم گیران اصلا تفکرشان با زاویه‌ای بسیار زیاد از مسائل و مشکلات جامعه است. در واقع مسئولان به دنبال اهداف دیگری هستند. در حال حاضر جوانان، زیادی قربانی بی توجهی‌های سطح کلان کشور شده اند. در سراسر کشور دانشگاه‌های مثل قارچ سر درآورده اند که اصلا مورد نیاز کشور هم نیستند. این همه دانشگاه با ربط و بی ربط، مطالبی را به دانشجویان ارائه می‌کنند که عمدتا کهنه هستند و استفاده‌ای هم ندارند. یعنی ذهن جوانان را با مطالبی پر می‌کنیم که هیچ خاصیتی برای امروز و فردای آن‌ها ندارد. همچنین ۴ سال از عمر گرانبهاترین سرمایه‌های کشور را به این شکل تلف می‌کنیم.