برچسب: جامعه

«نسل z» که در اوج توسعه رسانه‌های موبایلی و فناوری‌های دیجیتال رشد کرده است و «نسل آلفا» که نسل بعد از z و متولدین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ را شامل می‌شود «نسل بومیان دیجیتال دو» بشمار می‌روند؛ نسلی که تولد، زندگی و زیستش کاملاً دیجیتالی است.

اصلی‌ترین راه رسیدن به یک جامعه مدنی که هم مطالبه‌گر باشد و هم توان همراهی با تصمیمات بزرگ را دارا باشد، فرصت دادن به گفت‌وگوی مدنی میان جامعه با جامعه و جامعه با حاکمیت است.

در ایران هم برآوردهایی برای تعیین خط ملی وجود دارد که نشان می‌دهد بیش از ۳۰ درصد جمعیت کشور زیر خط فقر هستند، با این حال به تازگی وزیر اقتصاد دست با استناد به آمارهای بانک جهانی، از کاهش خط فقر در ایران خبر داده است.

درباره تعداد کودکانی که کار می‌کنند، آمارها متفاوت است، برخی مسئولین دولتی عمده کودکانی که کار می‌کنند، را از اتباع می‌دانند و درباره سن و سال این کودکان هم گزاره‌های متفاوتی مطرح می‌کنند. اما کودکانی که کار می‌کنند، دقیقا چه ویژگی‌های جمعیت شناختی دارند؟

اعتقاد به دین، اسلام، خدا، پیغمبر از بین نرفته اما نسبت به گذشته ضعیف شده و یک روند رو به تضعیف کماکان دیده می‌شود. اما علت این ماجرا چیست؟علت اصلی تضعیف دین این است که حکومت با دین تداخل پیدا کرده و تمام تبعات منفی حکومت روی دین بار شده است.

نسل جوان در کنار خودمختاری «دنباله رو» هم هستند، به سنت و سنت گرایی بی توجه هستند. در واقع جامعه از سنت گرایی عبور کرده و از بین رفته است و جوانان نمی‌پذیرند که پیروِ سنت و سنت خواهی شوند. پس حالا که می‌دانیم، جوانان در مرحله خودمختاری، خردگرایی و دنباله روی قرار دارند، لازم است رفتارهای دستوری را که متأسفانه با خشونت توام است، کنار بگذاریم تا نسل مهم جوان از حاکمیت بی اعتماد نشود.

واکنش‌ها به موضوع رحم اجاره‌ای تا حدی بوده که پای آن به حوزه سینما هم باز شده. «هماتوم» یک فیلم کوتاه در این باره است که علی رفتاری، سازنده آن حین گفتگو با روزنامه شرق اطلاعات جالبی را در این زمینه ارائه می‌کند. او به این موضوع مهم اشاره می‌کند که، چون دوندگی فرزندخواندگی بالاست، عده‌ای در نهایت به رحم اجاره‌ای روی می‌آورند.

سلامت جسم و روان تک‌تک اعضای یک جامعه در گروی سلامت سیستم بهداشت و درمان است. سیستم حاکمیتی کشور نیز موظف است صدای مظلومیت این قشر از جامعه را بیش از پیش بشنود. جامعه پزشکی و کادر درمان همواره در این راستا ثابت‌قدم بوده و می‌کوشد با صدای بلندتر و در ابعاد گسترده‌تری، اهمیت پدیده خودکشی در جامعه پزشکی را به گوش آحاد جامعه برساند.

بخشی از آنچه این روزها بر جامعه ما می‌گذرد دقیقا ریشه در غفلت یا چشم فروبستن تعمدی بر این قاعده طلایی است: به مرور با خودی-ناخودی کردن‌ها و دوقطبی کردن جامعه، «هر چه آن خسرو کند، شیرین کند[بود]»، با انواع توجیهات، جایگزین آن اصل که از آن به «انصاف» هم یاد می‌شود، در مشی و مرام برخی مدعیان دوآتیشه اخلاق و دینداری و معیاری برای انواع قضاوت‌های‌شان شده است.

دکتر محمود سریع القلم به این مهم پرداخته و در یادداشت به ۳۰ علت اصطکاک و درگیری در جامعه ایرانی پرداخته است.

صدیقی و پناهیان، درگیر دو ماجرا با دو ماهیت متفاوت شدند، ولی قصه هایشان در دو نقطه تلاقی کرد که اتفاقاً این دو نقطه، جا‌هایی هستند که سرنوشت ملت‌ها در آن‌ها تغییر می‌کند؛ همانند تابلو‌هایی که بر سر دو راهی‌ها نصب می‌شود و بسته به این که مسافران کدام تابلو را بپسندند و به کدام مسیر بپیچند، مقصدهایشان دیگر گونه خواهد بود

ما امروز در جامعه خود، با وضعیتی مواجهیم که با آرمان‌های نهج‌البلاغه فاصله دارد. ما نمی‌توانیم عذر بیاوریم که به دلیل درگیری با مشکلات مختلف نتوانستیم به این نتایج برسیم؛ زیرا مشکلات امیرالمؤمنین در زمان خودش، کمتر از مشکلات ما نبوده است.

چقدر خوب است در دورانی که بر اثر بی مسوولیتی تصمیم‌گیران، فقر در جامعه از استثناء قابل کنترل به قاعده عمومی غیرقابل کنترل تبدیل شده و بیشتر آدم‌ها سر در گریبان دارند، هر کسی می‌خواهد «گلیم خودش را از آب بیرون بکشد»، وقت و ثروت ملی در میان نزاع‌های سیاسی در درون ساخت قدرت و تحمیل نزاع سیاسی به درگیری با زندگی روزمره مردم، نام فرهنگ! می‌گیرد، وظیفه نهادهای مدنی خیرجمعی و همه ما به مسوولیت خود در قبال چنین افرادی از کودکان و نوجوانان و سالخوردگانی که اشاره شد، بیندیشیم که چگونه هر کدام از ما به سهم خود می‌توانیم دل‌شان را هر چند اندک شاد کنیم.

به هوش باش که چگونه می‌خواهی علی(ع) را بشناسانی و چگونه می خواهی مأموم علی(ع) باشی؟ درست است ما ننگ علی باشیم؟ درست است که جامعه ما از همه جوامع دنیا عقب تر باشد؟

دانشگاه تنها مسئولیتش، حل مسایلی است که جامعه از او می خواهد. از این رو به هیچ وجه ارزش سنجی نمی کند که این کار بد یا خوب است. بد یا خوب مربوط به سیاستمداران است. دانشگاه فقط مساله حل می کند. هیات علمی دانشگاه نیز خود از جامعه است.